นางเกี๋ยงคำ

นางเกียงคำ (นางเกี๋ยงคำ)
นางเกียงคำเป็นนางเอกจากชาดกเรื่องแสงเมืองหลงถ้ำ ซึ่งมีเนื้อหาโดยย่อว่า 

ท้าวมันธราชกับพระนางสุมิรา กษัตริย์แห่งเมืองเชียงทองมีโอรสนามว่าเจ้าแสงเมือง เมื่อโตเป็นหนุ่ม พระบิดาจึงโปรดให้เลือก คู่ครอง แต่เจ้าแสงเมืองก็ไม่ชอบใจนางใด ทั้งนี้เพราะฝันเห็นนางในดวงใจของตนแล้ว หลังจากนั้นจึงส่งหงส์สองตัวที่เป็นสัตว์เลี้ยง ไปเสาะหานางในฝันตามเมืองต่างๆ

ฝ่ายท้าวสิริวังโสกับพระนางทาริกา กษัตริย์แห่งเมืองเขมราฐมีธิดานามว่า นางเกียงคำ ซึ่งเป็นผู้ที่มีสิริโฉมงดงาม เมื่อหงส์สองตัวมาพบเข้า จึงกลับไปเล่าให้เจ้าแสงเมืองได้ทราบ หลังจากนั้นจึงได้ทำพิธีสู่ขอ และจัดเตรียมงานอภิเษกสมรส แต่ก่อน ที่จะถึงวันสำคัญนั้น เจ้าแสงเมืองได้พาบริวารออกไปเที่ยวในถ้ำ และหลงทางไม่สามารถจะออกจากถ้ำได้เป็นเวลาถึง 11 เดือน

ฝ่ายนางเกียงคำทราบข่าว ก็มีความเศร้าโศกเสียใจเป็นอันมาก เมื่อมีใครมาสู่ขอ นางก็ไม่ ยอมตกลงแต่งงานกับผู้ใด ด้วยความหวังว่าเจ้าแสงเมืองจะกลับมาอย่างปลอดภัย นางจึงสร้างศาลาไว้หลังหนึ่ง เพื่อรอฟังข่าวของเจ้าแสงเมือง

หลังจากที่หลงอยู่ในถ้ำเป็นเวลานาน เจ้าแสงเมืองได้อธิษฐานขอให้เทวดามาช่วยเหลือ ร้อนถึงพระอินทร์ต้องแปลงกายมาช่วย พร้อมกับสอนศิลปวิทยา และสอนวิชาชุบชีวิตคนให้ เมื่อออกจากถ้ำได้แล้ว เจ้าแสงเมืองจึงเหาะไปหานางเกียงคำ ต่อมาทั้งสองจึงได้ อภิเษกสมรสกันตามความปรารถนา วันหนึ่งพระยาจัมปานครได้ยกทัพมาเพื่อชิงนางเกียงคำ แต่ก็พ่ายแพ้ต่อเจ้า แสงเมืองในที่สุด

บทบาทสำคัญของนางเกียงคำ คือความซื่อสัตย์ต่อคู่หมั้น ซึ่งเป็นตอนที่เจ้าแสงเมืองกำลังหลงอยู่ในถ้ำ แม้ว่าจะมีใคร มาสู่ขอ นางก็ไม่ยอม คงเฝ้ารอเจ้าแสงเมืองกลับมา ส่วนการที่นาง เกียงคำมีรูปโฉมงดงามนั้น เป็นเพราะในชาติก่อนนางได้รักษาศีล ทำบุญมามาก ดังความว่า

“ …ส่วนอันว่านางราชธิดาผู้นั้น ก็เป็นผู้ประเสริฐ นามชื่อเลิศชื่อว่านางเกียงคำ มีสองตา ดำนิลเนตร มีรูปวิเศษดูงาม เจียรจาหวานเสียงม่วน เนื้ออ้วนอ่อนปากดูหอม ตนค่อมพอใหญ่น้อย งามชิดช้อยบ่มีที่จักติ ก็หาที่อันจักริบ่ได้ นางแก้วแก่นไธ้เปรียบเทวดา

อันว่า ผู้ญิงทังหลายนั้นนา หาใผเหลือบ่ได้ ส่วนว่าเล็บมือนางนาฏไธ้ก็หากดูงามแดง ตนดวงแพงขาวเหมือนท่อนกล้วย ก็บ่มีใผปานด้วยแม่สักคนแลนา …

อันว่าผมนางแก้วแก่นไธ้ก็เส้นแลบยาวเลิง สองถานานมปานเคี่ยนไว้ ตนบ่ใหญ่แอวกลม นางก็มีรูปโฉมงามใสส่อง ซ้ำทรงเครื่องหย้องปานจักบิน ก็เพื่อว่านางได้รักษาศีลแต่ก่อน ผละบุญอันนั้นก็บ่ห่อนหายเสีย…”

ใส่ความเห็น

Filed under นางในวรรณกรรมล้านนา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s