นางวัณณะคำฟู

นางวัณณะคำฟู
นางวัณณะคำฟูเป็นนางเอกจากวรรณกรรมค่าวซอเรื่องชิวหาลิ้นคำ ซึ่งมีเนื้อหาโดยย่อว่า 

พระยาผัสสวดีกับพระนางจันทเทวี กษัตริย์แห่งเมืองโสทะราชคหะ มีโอรส นามว่า ชิวหาลิ้นคำ หรือสุวัณณะชิวหาลิ้นคำ เมื่อโตขึ้นก็ได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระบิดา ชิวหาลิ้นคำมีพระสหายสนิทชื่อบุตตมาร แต่ต่อมาภายหลัง บุตตมารคิดทรยศด้วยการสมคบกับ วิชาธรแย่งชิงเมือง ส่วนชิวหาลิ้นคำนั้น ได้รับการช่วยเหลือจากเทพารักษ์ประจำเมือง โดยพาไป เล่าเรียนศิลปวิทยากับฤาษีในป่า

หลังจากเรียนจบแล้ว ชิวหาลิ้นคำจึงเดินทางกลับบ้านเมือง เพื่อต่อสู้กับบุตตมารและวิชาธร และในระหว่างทางที่ผ่าน เมืองพาราณสีนี่เอง ชิวหาลิ้นคำได้นางวัณณะคำฟูเป็นชายา หลังจากที่ฆ่าบุตตมารและวิชาธรได้แล้ว ชิวหาลิ้นคำ จึงชุบชีวิต พระบิดามารดาให้ฟื้นขึ้นมา ต่อจากนั้นจึงกลับไปรับตัวนางวัณณะคำฟูมาครองเมืองด้วยกัน

สำหรับบทบาทสำคัญของนางวัณณะคำฟูนั้น คือเป็นผู้ที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด และรอบรู้ในคำสอนของพุทธศาสนา ดังตัวอย่างจากตอนที่นางวัณณะคำฟูตอบคำถามของชิวหาลิ้นคำ เมื่อแปลงร่างเป็นปลามาทดลองภูมิรู้ ซึ่งเกี่ยวกับพุทธปรัชญา ดังนี้

เจ้าปลาสะเพียน จุ่งฟังแท้ทัก ข้าจักกล่าวแก้ตามคำ
สวนอุทยานนั้น ก็บ่ได้สัง คือศาสนัง พระพุทธเจ้า
หากศาสนา ใสงามบ่เส้า ฝูงญิงชายเพิ่งพะ
คันคนทั้งหลาย บ่ปมาทะ เป็นการเสพสร้างเวรา
อันว่าดอกไม้ กับทังรุกขา คือโอวาทา ศีลทานเหมียดหมั้น
ฝูงสัตว์ทั้งหลาย มักใคร่ร่วมสร้าง เป็นอันกระทำมากนัก
นักปราชญ์อาจารย์ ย่อมได้พึ่งพัก เป็นการก่อสร้างศีลทาน
ฝูงหมู่นกน้อย ก็บ่ได้สัง คือว่าขีนัง อริยะเจ้า
สมมุติสงฆ์ สืบมาแต่เหง้า ย่อมได้บรรเทาจากทุกข์
ได้เป็นสิกสา แห่งองค์พระพุทธ จิ่งได้สืบสร้างเนานาน
รอดเถิงเดี่ยวนี้ บ่หม่นหมองหมาง สมณพราหมณ์ ก็มีอยู่หั้น
อันว่าเรือหลวง คันถ่อพายข้าม ก็มีลมแรงเติกพะ
แตกบ้างหายสูญ บ่มีที่พัก เลยกลับพอกเต้าคืนมา
เลยเก็บลูกไม้ เอาแถมหนำหนา ในขันธ์นี้นา จักไขบอกเจ้า
จาติญิงชาย ผัวเมียหนุ่มเถ้า ฝูงคนเรามนุษย์
จักกินทานสัง บ่เผี้ยนพิรุด จิตใจบ่ตั้งรอมดี
เถิงโกรธเคียดร้าย บ่มีขันตี เมื่อเมียใจดี ผัวแปงด่าหย้อ
กินสังตามสัง ผัวเมียใจส้อ เลยได้ขุ่นมัวตอบท้า
ก็เปรียบเหมือนเรือ เหล้มยาวซะว้า จมแตกปิ้นกลางฟอง
เลยบ่รอดพ้น ฝ่ายเบื้องเขาขอน คือว่าสาคร ทะเลฝ่ายหน้า
หล้างพ่องเรื่องหลวง กำลังเก่งกล้า ข้ามสาครารอดพ้น
คันว่าผัวดี บ่ได้เหลือล้น แปงใจคลี่ต้อมทำทาน
คันว่าผัวแก้ว เมียแก้วติดตาม เปื่อนบ่มีความ พาโลหยาบกล้า
ก็เปรียบเหมือนเรือ อันเถิงฝ่ายหน้า ข้ามสาคราจอดยั้ง
บุญเพื่อนก็หนา ชะตาก็ค้ำ ก็เป็นที่อั้นดีงาม
น้ำสมุทรนั้น คือโลกสงสาร กิเลสกาม หนักหนาหน่องแหน้น
เกิดๆตายๆ บ่รู้เหือดแห้ง สัมภาวาชาตินี้

ใส่ความเห็น

Filed under นางในวรรณกรรมล้านนา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s